Classic Mini & New MINI
De voor BMC door Alec Issigonis ontworpen Classic Mini is tussen 1959 en 2000 vrijwel onveranderd in productie geweest in diverse varianten. Met zijn voorwielaandrijving en motor met samengebouwde transmissie dwars voorin was het destijds het revolutionaire voorbeeld voor een moderne compacte vierzits auto. Nu is het wereldwijd een geliefde klassieker met cult wagen status. Het is zondermeer een van de meest invloedrijke auto’s van de 20e eeuw samen met zijn directe concurrenten, de VW Kever, Fiat 500, Citroën 2CV en Renault 4. Na circa 20 jaar blies de Rover Group in 1990 de Mini Cooper weer nieuw leven in en 10 jaar later presenteerde BMW een compleet nieuw ontwikkelde MINI. Het Mini succes werd met de onder BMW regie ontworpen New MINI vanaf 2001 voortgezet. Door de jaren heen zijn naast de One en Cooper versies ook steeds nieuwe varianten, zoals recent de verlengde Clubman stationwagen en eerste vierdeurs MINI Countryman verschenen.
7 generaties Classic Mini
Bijzonder is dat het uiterlijk van de Classic Mini ondanks de nodige modificaties ruim 40 jaar duidelijk herkenbaar bleef. Tussentijds werd regelmatig met name onderhuids in de 7 verschenen generaties wel het een en ander aangepast en vernieuwd. De Mini’s werden oorspronkelijk op de markt gebracht als Austin Seven en Morris Mini-Minor. Pas in 1969 werd Mini een eigen merknaam om in de jaren’80 opnieuw als Austin model door het leven te gaan. De Mini werd niet alleen gebouwd in het Engelse Longbridge en Cowley, maar ook in Australië, Spanje, België, Chili, Italië (als Innocenti Mini), Portugal, Zuid-Afrika, Uruguay, Venezuela en voormalig Joegoslavië. Als variatie op de 2-deurs saloon verschenen later ook een Countryman en Traveller stationcar en pickup (1960) en een jeep-achtige (Mini Moke vanaf 1964). De reeks werd verder uitgebreid met de sportieve Cooper (S) vanaf 1961 en de wat grotere Clubman (1969) en 1275 GT (1970). De door Cooper Works aangaste versies waren zeer succesvolle rallywagentjes vanwege hun lage gewicht en fenomenale wegligging. Dit werd bekroond met vier zeges tussen 1964 en 1967 in de beroemde Monte Carlo Rally. In de jaren’60 werd de Mini een deel van de popcultuur met tal van film- en muzieksterren die Mini reden. De Mini was ook de vedette in de in 1999 uitgebrachte film The Italian Job met een remake in 2003 waarin de nieuwe MINI schitterde.De Milanese firma Innocenti, die vanaf 1960 Austin (BMC) personen- en sportwagens in licentie bouwde, produceerde tussen 1965 en 1976 ook de Innocenti Mini Cooper. In 1972 nam het toenmalige Britsh Leyland Motor het merk over en in 1979 verwierf De Tomaso de Innocenti fabriek. Tussen 1974 en 1982 werd er circa 220.000 stuks van de door Bertone ontworpen Innocenti’s De Tomaso gebouwd als opvolger van de BMC Mini.
Technisch vernuft
Het opmerkelijke kleine Mini ontwerpteam van 9 mensen wist destijds tijdens de Suez crisis in 1956 een grootse technische prestatie te leveren met het ontwerp van een miniatuurwagen met een maximale binnenruimte. De conventionele BMC A-Series motor - een van 948 naar 848 cc verkleinde viercilinder motor met de transmissie in het carter - werd daartoe voor het eerst dwars voorin geplaatst met de radiator links en ventilator op de motor. Voor de wielophanging werd gebruik gemaakt van compacte rubberen cones (kegels) op een voor- en achter subframe in plaats van conventionele veren. Later volgde het geavanceerdere ‘vloeibare’ Hydrolastic wielophangingssysteem voor de Mini dat in 1962 debuteerde op de Austin/Morris 1100. De koets van de Mini was een monocoque bodyshell met aan de buitenzijde zichtbare lasnaden en portier- en kofferklepscharnieren. Ook kenmerkend waren de schuiframen in de deuren. Bij de Mk IV (1976), V (1984), VI (1990) en tot slot de VII werden nog wat kleine detailwijzigingen doorgevoerd. Met zijn utilitaire karakter werd de Mini een bekende verschijning, waardoor de Rover Group in de jaren’90 zelfs het silhouet als trademark liet registreren. In 1994 nam BMW de noodlijdende MG-Rover Group over en rustte de Mini met een airbag uit. Ook verschenen tal van special editions waarmee ingespeeld werd op de toenmalige modetrends. In totaal zijn er tot de sluiting van de Longbridge fabriek in oktober 2000 ruim 5,3 miljoen Mini’s van de band gelopen.
Retro look MINI’s
In 2001 lanceerde BMW als nieuwe eigenaar van de merkrechten een nieuwe MINI met een duidelijk herkenbaar retro uiterlijk en nieuwe techniek als waardige opvolger in de geest van de Classic Mini. Deze New MINI heeft ook een eigen merklogo met gestyleerde vleugels. Vanaf 2004 wordt er ook een Cabrio versie gebouwd met opvallend grote rolbeugels achter en een softtop. In 2006 volgde een Mini met dieselmotor. Na een facelift in 2007 verscheen ook een stationcar met dubbele achterdeuren als Clubman. Nieuwste aanwinst in 2010 is de Countryman als eerste vierdeurs MINI. Naast het One instapmodel zijn er ook tal van extra sportieve en snellere Cooper (S) versies uitgebracht die het rijke en succesvolle autosport verleden doen herleven. Er staan overigens nog tal van nieuwe sportieve en avontuurlijke MINI varianten op stapel, waarmee BMW de Mini successtory levend houdt.
Mini varianten vanaf 1959 tot heden:
1959-67 Austin Seven 850 Mini Mk I en Morris Mini-Minor met 34 pk 850 cc vierpitter. De rubber vering werd in 1964 vervangen door een hydrolastic systeem. Vanaf 1965 is er een optionele Mini-Matic 4-traps automaat.
1960-67 Austin Mini Countryman en Morris Mini Traveller (woody) stationcar variant met verlengde wielbasis, grote zijruiten en dubbele achterdeurtjes.
1960-82 Mini Van als gesloten besteluitvoering (vanaf 1978 als Mini 95)
1961-82 Mini Pick-up truck met verlengd chassis en open laadbak.
1961-69 Wolseley Hornet en Riley Elf als luxueuze Mini versies met verlengde achterzijde voor een grotere kofferruimte. Ook chroom accenten en een breed dashboard met houtfineer afwerking maken het verschil. De Mk I heeft een 848 cc motor, de Mk II (1963) een 998 cc motor en bij Mk III (1966) was er een facelift.
1963-64 Cooper S 1071 met 70 pk 1.1 motor.
1964-65 Cooper S 970 met 65 pk 1 liter motor.
1964-67 Cooper 998 Mk I met 56 pk 1 liter motor.
1964-71 Cooper S 1275 Mk I met 75 pk 1.3 motor.
1964-68 Mini Moke als Jeep-achtige (legerontwerp) open versie met 34 pk.
1967-69 Austin en Morris Mini 850 Mk II met 35 pk motor, andere grille en grotere achterruit.
1967-69 Austin en Morris Mini 1000 Mk II met 38 pk 1 liter motor.
1967-70 Cooper 998 Mk II
1967-70 Cooper S 1275 Mk II met 75 pk 1.3 motor.
1970-71 Cooper S 1275 Mk III
1972-75 Innocenti 1001 met 55 pk 1 liter motor.
1972-75 Innocenti Cooper 1300 met 71 pk 1.3 motor.
1969-80 Mini 1275 GT als vervanger van de Cooper (S) met 60 pk 1.3 motor.
1969-80 Mini Clubman met grotere, hoekige neus, radiaalbanden (1970), toerenteller en 39 pk 1 liter motor. In 1980 vervangen door de Austin Metro met 3e deur met vanaf 1983 ook sportievere MG 1.3 Metro (Turbo.
1969-82 Mini Clubman Estate stationcar versie.
1969-82 Mini 1000 Mk III met 39 pk 1 liter motor en vanaf 1971 weer originele rubberen vering.
1976-81 Mini 1100 Special met 45 pk sterke 1.1 liter motor.
1984-91 Mini 1000 met 41 pk 1 liter motor en schijfremmen voor en grotere wielen.
1990-91 Cooper 1.3 nieuwe versie van Rover met 61 pk 1.3 motor.
1991-2000 Cooper 1.3i eerst met 63 pk 1.3 single-point injectiemotor (SPI) en vanaf 1997 multi-point injectie (MPI).
1991-93 Mini 1.3 met 61 pk motor.
1993-2000 Mini 1.3i met 63 pk injectiemotor en vanaf 1997 multi-point injectiemotor met radiator achter de grille..
2001-2006 MINI One en Cooper (S) met 90, 116 en 163 pk 1.6 vierpitter.
2004-2009 MINI Cabrio met elektrisch bediende softtop en 4 zitplaatsen.
2006 MINI One en Cooper (S) facelift met 95, 120 en 175 pk 1.6 motor en 110 pk dieselmotor.
2007 MINI Clubman stationcar met 8 cm langere wielbasis, rechts een naar achter scharnierende zijdeur en 2 achterdeurtjes.
2009 MINI Cabrio facelift
2010 MINI Countryman als eerste 5-deurs SUV versie de grootste Mini ooit.
