Het White Hart Hotel heeft een fraai uithangbord.

De echte liefhebbers van Engeland en de Engelse detective serie hebben waarschijnlijk geen aflevering gemist van de populaire serie Midsomer Murders met Chief Inspector Barnaby, de sympathieke politieagent die de moorden, die gepleegd zijn in allerlei lieflijke plaatsjes, steevast weer weet op te lossen. Je vraagt je af of die plaatsjes ook echt bestaan. Zo te zien zijn de opnamen van de serie niet in een studio gemaakt, maar hoe zouden ze dat dan opnemen?

Tekst & foto’s: Jacques van den Bergh

De serie speelt gelukkig in de huidige tijd. Zodoende hoeven er geen moderne lantaarnpalen of andere tekenen van deze eeuw verstopt of verwijderd te worden. Dan moet het toch niet al te moeilijk zijn om de locaties te herkennen waar er gefilmd is? In de praktijk valt dat erg tegen. Daar kunt u dadelijk over lezen. Een camera registreert nu eenmaal hele andere zaken dan het menselijk oog. Wij zien veel meer omdat wij een rondom blik hebben, terwijl de lens van de camera veel beperkter is. Of het wordt een 'fish eye' blik. En dat ziet er raar uit. Een van de plaatsjes waar opnamen gemaakt waren voor Midsomer Murders is het lieflijke Dorchester on Thames. Het ligt een kleine elf mijl ten zuiden van Oxford. Het is een klein plaatsje met wat oude witte huisjes. Alles is daar aanwezig voor een prachtige aflevering van de spannende misdaadserie. Twee hotels met een pub, een bed and breakfast met een bar, waar de locals de laatste roddels uitwisselen. En een abbey waar regelmatig concerten en optredens plaatsvinden. Een klein postkantoor en natuurlijk een dorpswinkel die elke dag open is van 07.00 uur tot 21.00 uur. Zelfs op zondag kan je er terecht voor verse broodjes. Het kleine winkeltje is bomvol gepropt met werkelijk van alles en nog wat. Stapels kranten, vers brood, groente fruit en zelfs grote zakken potgrond, want de Engelsen houden van hun plantjes. Overal staan er bloembakken met de meest leuke variaties.

The White Hart Hotel

Het White Hart Hotel dateert uit het midden van de 17e eeuw en dat is binnen nog duidelijk te zien. Overal zijn de houten balken nog aanwezig die de fundering vormen en waar tussen de muren waren gemaakt. Onze kamer bevond zich op de bovenste verdieping en via smalle gangetjes en kronkelige trapjes bereikten we de deur. Oeps, daar hing geen bordje "mind your head", terwijl het toch te laag was om onder door te lopen. Hoofd gestoten en morgen beter opletten. Het hotel lag aan de Highstreet en daaromheen lagen nog wat andere straatjes. Voor je het wist was je het plaatsje al weer uit en je moest er ook voor omrijden, want de doorgaande weg van Oxford loopt er tegenwoordig om heen. Het was toeval dat we hier terecht kwamen. We wilden naar de Engelse Grand Prix op Silverstone. Dit hotel was de eerste mogelijkheid die nog kamers had voor een redelijke prijs. Een andere plaats die vlakbij Oxford ligt is Abingdon en je hoeft maar rond te rijden en te denken aan vroeger toen er net geassembleerde MG's in de omgeving hun testrit reden om in de stemming te komen. Aan het eind van de middag liepen we door het dorp op zoek naar een plek om buiten een biertje te drinken, want er mag binnen niet meer gerookt worden. Plotseling hoorde ik een bekend geluid. Snel pakte ik mijn camera en kon nog net een rubberbumper MGB GT fotograferen die voorbij reed. Dat was de eerste oude MG die we die reis zagen. Even later zaten we in een heerlijk zonnetje op een binnenplaats te genieten van onze pint lager en een Silk Cut. Plotseling hoorde ik weer een geluid van een oude auto en tot mijn stomme verbazing kwam er een Wolseley 1500 door de poort voorbij rijden. Dat kon ik niet laten lopen. Ik pakte mijn camera en rende er achteraan. Het was een doodlopend straatje en ik zag de bestuurder nog net weg lopen. Ik wenkte hem en we raakten aan de praat. De eigenaar bleek de spares coördinator van de Wolseley club te zijn. Maar hij had nog meer auto's. Speciaal voor mij ontdeed hij zijn auto's van de zeilen die er over heen lagen en zodoende stond er een mooie verzameling oldtimers te glimmen in de zon: een Studebaker uit 1950, een Morris Minor, een Rover P6 en de Wolseley 1500.

The George

Het binnenplaatsje waar we ons bier dronken hoorde bij The George. The George is het andere hotel uit de plaats. Waarschijnlijk is het net zo oud als The White Hart. Binnen in het restaurant van The George hangt een afbeelding van St George, degene waar het hotel zijn naam aan ontleent. Voor het avondeten is er de keuze uit eten in de bar of in het restaurant in het White Hart Hotel, of in de bar of het restaurant van The George. Bij de bed and breakfast met de prachtige naam Fleurs des Lys werd ook eten geserveerd. Volgens het bord buiten tenminste wel, maar bij navraag bleek dat de chef al aan zijn tax zat en geen bestellingen meer op wilde opnemen. Het eten in Engeland is in de afgelopen jaren gelukkig flink veranderd. Mede door de komst van topkoks als Gordon Ramsay en Gary Rhodes, om er twee te noemen. Nu is het zelfs in een gewone pub mogelijk om lekker te eten. Er worden geen grote stukken wortel meer geserveerd of doperwten zo groot als spruiten, maar smakelijke gerechten.

Waar is er gefilmd?

Het was net na 07.00 uur de volgende ochtend toen we de eerste bliepgeluiden van een kassa hoorden. Het was de kassa van de dorpswinkel recht tegenover het White Hart hotel. Uitslapen was er daarom niet bij. We moesten toch opschieten, want het was nog een aardige trip naar het circuit. Eerst moest er nog ontbeten worden. Het ontbijt werd in het White Hart Hotel genuttigd. Het was druk en je vroeg je af waar die mensen de avond tevoren waren geweest. Bij de ingang van het restaurant was een overdekte plek gemaakt voor de nicotine verslaafden. Een leuk glazen luifeltje, een verwarming en een asbak. Een goede plek om met de andere gasten te praten. Of zij wisten dat er opnames gemaakt waren voor Midsomer Murders? Nee dat was niet bekend. We deden navraag bij het bedienend personeel. Die konden ook niet veel informatie geven. Het bleef puzzelen en toen we in de middag weer een pint lager bij the George gingen drinken werd daar dezelfde vraag gesteld. Er waren inderdaad opnames gemaakt voor de serie, maar de naam van de aflevering waren ze vergeten. "By the way" die aflevering was nog niet uitgezonden op de Engelse TV. De volgende avond keken we televisie op de kamer. Er werd wat gezapt, van zender naar zender. Plotseling herkenden we een straatje. En nog een gebouw. Je zou het niet geloven, maar we vielen midden in een aflevering van Midsomer Murders met ons hotel! Maar het was zo goed als niet te herkennen voor de vluchtige kijker. De opnames waren door elkaar gemengd. Het afdakje voor de rokers en de balken uit het restaurant van ons hotel waren verweven met opnamen van het hotel aan de overkant van de straat, The George. Later zagen we in Nederland nog een aflevering van de serie waar ook beelden in voor kwamen uit Dorchester on Thames. Dit keer hadden we de aflevering op de DVD recorder staan en konden we op het gemak terug "spoelen" en het beeld stil zetten om te kijken waar er gefilmd was. Een knap staaltje werk.